Flanders DC selecteerde de 25 beste afstudeerprojecten van 2025
Eind juni studeerden andermaal flink wat studenten af in de verschillende designopleidingen in Vlaanderen. Waar zit nu het grote nieuwe talent in alles wat met het ruime interieur te maken heeft? Het designcentrum Flanders DC selecteerde de beste afstudeerprojecten van deze nieuwe generatie ontwerpers.
Flanders DC bekeek afstudeerprojecten in zes designcategorieën: grafisch ontwerp en branding, interieur- en servicedesign, juweelontwerp, keramiek, productdesign en textielontwerp. Wij maakten een selectie en vonden verschillende leuke zaken in vier van de zes domeinen.
Interieur- en servicedesign
Het onderdeel met veruit het grootste aanbod is dat van het interieur- en servicedesign. Een overzicht:
Aan de LUCA School of Arts Gent (interieurvormgeving) is er Bibi Kiekens. ‘Waar niets, iets wordt’ van Kiekens is een ontmoetingsplek voor jezelf en de kapel. Waar ‘niets’ – leegte, stilte en mogelijkheden – overgaat in ‘iets’, in vorm, aanwezigheid en leven. Een uitgegraven gang in aarde loopt door de Drongenhofkapel, een pad gevormd door Bibi’s voetafdrukken. Het is geen pad met een doel, wel een uitnodiging tot vertragen, bewust aanwezig zijn, met aandacht kijken naar wat er al is. Met haar werk wil ze ruimte scheppen voor waarneming, reflectie en ervaring.
Willem De Roo, LUCA School of Arts Brussel (interieurvormgeving), pakt uit met ‘Brood en Boter’. Dit is een uitnodigende ruimte in het Resetgebouw in Brussel, ontworpen om samen te aperitieven, koken, eten, rusten en samenzijn. De gebruikte materialen verwijzen symbolisch naar dit idee. De ruimte is geïnspireerd op de diverse gemeenschappen in de buurt en op de rijke traditie van brood in verschillende culturen. De ruimte nodigt uit tot gedeeld gebruik, tot het creëren van nieuwe gemeenschappen en tot dagelijkse gastvrijheid.
‘Satori’ van Koen Looman (Thomas More Mechelen, interieurvormgeving, foto boven) is ontworpen om stress te verminderen door middel van vorm en interactie. De hoge rug biedt bescherming en geborgenheid, terwijl de lagere zijde openheid en ademruimte creëert. Deze balans tussen open en gesloten nodigt uit tot ontspanning. Alleen zitten geeft ruimte voor rust. Samen zitten, brengt mensen dichter bij elkaar en stimuleert troostende aanraking. Zo ondersteunt de stoel zowel individuele verwerking als gedeelde verbondenheid.
Door te werken met gevonden objecten zoals technische onderdelen laat Felix Picard (KASK School of Arts Gent, interieurvormgeving/meubel en design) met ‘Speciale eenheden’ het idee van schoonheid of perfectie los. Dat geeft ruimte om vrij te experimenteren. Zijn meubels en installaties zijn vaak ruw, vreemd of ongemakkelijk. Ze spelen bewust met onze verwachtingen van comfort en esthetiek. Wat ‘normaal’ zacht, proper of functioneel moet zijn, krijgt bij Felix iets vreemds, traags of oncomfortabels. Niet alles hoeft mooi of efficiënt te zijn. Discomfort mag bestaan, ook in design.
Op vraag van Toerisme Rupelstreek ontwikkelden diverse studenten van Thomas More Mechelen (space and service design) een toekomstvisie voor een meesterswoning in Noeveren als belevingscentrum dat toerisme, erfgoed en lokale identiteit verenigt. De locatie, genesteld tussen historische baksteenovens en de groene oevers van de Rupel, moet uitgroeien tot een warme, duurzame ontmoetingsplek waar bezoekers en bewoners samenkomen rond gedeelde verhalen, lokale geschiedenis en natuurbeleving. Studenten gingen actief in dialoog met bewoners, beleidsmakers en lokale organisaties. De studenten zijn: Annelien Verbiest, Mohammadreza Abbasi, Dihn Nguyen, Diletta Marrama, Natt Wiriya-Akaradecha, Mariia Holota, Elnaz Khajooeinasab, Xi He, Kato Thys, Zahra Sadat Kamooneh, Celine Poon, Yoni Thierens, Femke Christien, Yuna Dhadamus, Kaat Longin, Minne Donné en Carla González.
Moet het verkondigen van je mening altijd gemakkelijk zijn? ‘Weerwoord’ van Brecht Beddeleem (Thomas More Mechelen, VOMO) biedt een vrij podium dat de spreker juist uitdaagt. De verteller staat centraal en hoort elk woord met 110 milliseconden vertraging via het meubel terug. Hierdoor wordt hij zowel spreker als zijn of haar eigen criticus. Deze vertraging kan vloeiend spreken lastig maken. Voor mensen die stotteren heeft deze vertraagde auditieve feedback verrassend het omgekeerde effect.
Sara Jans (Universiteit Hasselt, interieurarchitectuur) ontwierp CYƆLUS, een multifunctioneel meubel dat meegroeit met de gebruiker: van babybed tot lage tafel en volwaardige (werk)tafel. Het meubel is gemaakt zonder schroeven, met slimme houtverbindingen, en bestaat uit elf berkenmultiplex onderdelen en drie koorden. Het ontwerp biedt een circulair alternatief voor kortlevend meubilair en groeit mee met de levensfasen van de gebruiker. Zo ontstaat een meubel dat niet alleen praktisch is, maar ook emotionele waarde opbouwt en generaties kan verbinden.
Keramiek
Slecht eentje vinden we terug in de rubriek Keramiek, maar het is er wel eentje dat gezien mag worden. De beelden uit het project ‘Het ei’ van Indira Nunes Dos Santos (LUCA School of Arts Gent: sculptuur, glas en keramiek) zijn ontstaan uit een terugkeer naar ambacht. Indira hanteerde de draaitechniek om delen te draaien die ze assembleerde tot figuren. Ze raakte geïnspireerd door archetypische vormen zoals het ei en de lingamsteen.
Productdesign
Bij het productdesign onthouden we twee afstudeerprojecten.
‘Unit C15’ is een modulaire buitenkeuken ontwikkeld door Fien Coolman (Howest (industrieel productontwerpen/interieurdesign) voor Sistem. De zoektocht naar de juiste materialen leidde naar gebrande kurk, dat zeer weerbestendig en duurzaam is, maar ook warmte en textuur biedt. De kurk functioneert als een bouwblok, aangevuld met standaardonderdelen zoals de roosters en verbindingselementen. Het ontwerp is vrij te configureren door de klant.
‘Tableau’ van Cilia Dhondt (Howest, industrieel productontwerpen) is dan weer een modulair kastensysteem, ontworpen voor de collectie van LABT van Atelier Ternier. Het is een experiment in het combineren van traditioneel vakmanschap en innovatieve 3D-printtechnieken om in-house en lokale productie te stimuleren. Cilia creëerde een samengestelde opbergoplossing die verschillende units aan elkaar kan koppelen aan de hand van een doordacht en efficiënt systeem.
Textielontwerp
In ‘Waar elke draad zorg draagt’ van Fleur Triest (LUCA School of Arts Gent, textielontwerp) worden textielrestanten verzameld en hersteld als een teken van zorg. Deze objecten dragen een eigen ziel en nodigen uit tot vertragen en verbinden. Door alternatieve reparatietechnieken te gebruiken, krijgt elk stuk een uniek herstel en nieuwe waarde. Het proces van verzamelen, wassen en archiveren onthult de geschiedenis en kwetsbaarheid van de artefacten. Er ontstaat een narratief van zorg, herstel en waardering in een wereld die steeds sneller consumeert.
In ‘Woekeren’ deed Irene Raeymaekers (KASK School of Arts Gent, textielontwerp) onderzoek naar ‘de beweeglijke structuur die zich doorheen haar groeien steeds meer met haar omgeving verbindt’. De rol van ‘woekeren’ is beweeglijk en vormloos. Vervormingen ontstaan door het trekken en duwen binnenin het textiel, waarbij verschillende draden en texturen de vorm ondersteunen. Wat doorheen het viltproces ontstaat, beschouwt Irene als momentopnames van woekeren, aangezien het woekeren nooit stopt.
Meer weten? Een volledig overzicht vind je hier.
